اصلا تویی خود بهار

بهار با تو بهار شده

                       عاشق و بیقرار شده

بی تو بهار هم دلگیره

              اصلا بهار هم می میره......

بهار آمد اما هنوز من در سردی پاییز و زمستانم....بهاریم کن ای پروردگار بهار..هنوز در حسرت جوانه ای هستم که عطر بهار را برایم بیاورد..ای شکافنده دانه ها..مرا هم به نسیمی سبز کن..

و عطر خاکش مرا تا تو برد

گفتم دلتنگم مرا وعده دیدار دادی

آمدم دلتنگتر شدم

در این تشریف گمگشته تر شدم..

دریای حضورت مرا تشنه تر کرد.

از همان روز آغاز آواز فراق نهیبم می زد ..نزدیک شد آنچه از دور می دیدم..

اکنون خویش را در آستانه مرگ می بینم اگر نخوانیم..دلم را پیش تو گذاشتم و انتظارم را به تو گفتم..

هنوز خبری نشد..آوای حزین این نغمه خوان عجیب حس و حال دلتنگی دارد. مگر آنها که با تو پیوسته اند نیز دلتنگند!

من این دلتنگی را دوست دارم..

شاید این آرزویی بزرگ باشد..مرا دریاب که بی تو مردابم..