شاید هنوز نمی دانم از زندگی چه می خواهم و در کجای این دنیا ایستاده ام..شاید هنوز نمی دانم از کجا آمده ام و به کجا می روم؟

 شاید هنوز به این علامت سوال بزرگ در ذهن کوچکم برنخوردم!

  اگر این سوال من و همه ما بود..این گونه در زنجیر دست و پاگیر زندگی اسیر نبودیم دنیا چه خوب بلد است ما را در خود بپیچاند..و نقطه ضعف انسانها را چه خوب می داند..می داند که خلق النسان ضعیفا..و ما هم همچنان ناغافل اسیر دام و دانه اش می شویم..

  ای انسان صبر کن!

  دنیا و ما فیها را با چشمی دیگر ببین..ببین که همه چیز برای آن است که تو اسیر فریب این دنیای افسونگر نشوی..اگر این دنیا در چشم حضرت علی (ع) منفور بود .((دنیا خوابی است و فریفته شدن به آن مایه پشیمانی است))

  همه ما در خوابیم بر مسیری بخوابیم تا بیداران راه شب با تلنگری ما را به خود آورند!

  واگر همه آنانی که با چشمی باز به دنیا نگاه کردند.ودیدند مکر پنهان دنیا را به خاطر این بود که به این سوال بزرگ رسیدند..که ما از دنیا چه می خواهیم..؟

  از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟

  اگر به این سوال می رسیدیم این همه از دست دادنها..جدایی از دنیا برایمان جانکاه نبود..و این همه بازار افسردگیها داغ نبود...راه سویی دیگر است و هدف متعالی تر ..اما همچنان ما گم شدگانیم که سخت در پیچ و تاب بیراهه ها گم شده ایم..

دستهایم را بگیر خورشید سان          تا بمانم بر مدار عشق من

  هنوز مفهوم ایمان را نمی دانیم.از ایمان نامیست بر ما ،عاشق نشدیم تا طعم دلپذیرش را زیر بار سخت صبر بچشیم..هنوز خدا را در ظریفترین لحظات ندیدیم تا حس یقین و اطمینان را درک کنیم.تا بدانیم اوست که سایه به سایه به دنبال ماست...هنوز درک نکردیم که مهر پدر و مادرمان نمونه کوچکی از مهربانی بیکرانه پروردگاریست که آنان را پرورش داد..بهترینها را برای من و تو می خواهد...همه اینها چشمی بینا و می خواهد و گوشی شنوا!!

حضرت علی (علیه السلام):

با دستهای خالیم آقا نشسته ام

با این دل شکسته ام با بال زخمیم

همچون کبوتر حرمت تنها نشسته ام

دیوار سنگی و من و شهری ز دور دست

چون تشنه ای که بر لب دریا نشسته ام

دلتنگ مانده ام به کناری نشسته ام

در انتظار دیدنت اما نشسته ام

پرواز می کنم قفسم را شکسته ام

اینک به روی گنبدت آقا نشسته ام